Roxanne Dekker | This must be the place

Roxanne Dekker | This must be the place. One minute Short voor X10, een expositie van Beelddragers Amsterdam, een platform voor talent, met liefde voor beeld en haar makers.

Voor de tentoonstelling X10 van Beelddragers maakte Willem Aerts i.s.m. de 10 exposerende fotografen een serie korte one-minutes. Geen geknip en geplak, 1 shot van 1 minuut waarin op inspirerende, soms humoristische wijze een tipje van de sluier wordt opgelicht over de aard van het werk van de fotograaf.

Dekker is illustrator, kunstenaar en DJ. Niet alleen muziek, maar ook kleuren, natuur, mensen en geuren vormen een constante inspiratie. De prikkels omzetten naar werk gaat haar natuurlijk af. Met bestaande materialen, potlood, acrylverf en sinds kort waterverf maakt ze bijzondere portretten, collages en tekeningen. Lieflijk en vrouwelijk maar niet altijd zo zoet als het lijkt. In ‘This must be the place’ is dit duidelijk te zien. Donkere wolken pakken samen en drijven dreigend over de witte achtergrond om de regenboog te overschaduwen. Maar gelukkig niet helemaal. Want ondanks de donkere wolken is het bijzondere aan het nummer dat Byrne zijn emoties toont in een van zijn schaarse liefdesliedjes.
Op een geloofwaardige manier die Dekker melancholisch maakt en laat nadenken over haar eigen liefde. Ze voelt liefde, maar is tegelijkertijd altijd op zoek naar een balans van zich thuisvoelen in een rollercoaster van emoties.

-Hi yo I got plenty of time-hi yo you got light in your eyes-You got a face with a view- Na deze woorden kwamen de beelden vanzelf. Dekker formuleerde een opdracht voor haarzelf om op een zo intuitief mogelijke manier haar lievelingsnummer uit te beelden. het frisse en vluchtig van waterverf bleek hier perfect bij te passen. De manier waarop de verf reageert op het water en het papier vind ze fascinerend. het verrassingseffect, de intensiteit en de overloopjes in de verf passen precies bij het onverwachte van het nummer. Juist door het figuratieve los te laten, voor het eerst in haar werk, kwam ze tot een realisatie. Byrne zingt zijn zinnen los van elkaar, schijnbaar zonder connectie. Toch is er samenhang. net als Dekkers regenboog zijn de op zichzelf staande kleuren onlosmakelijk met elkaar verbonden. Genoeg nu. Misschien heeft Byrne vooral gelijk als hij zingt ‘the less we say about it, the better’. Laten we het beeld voor zichzelf spreken.

Wil je de foto bekijken: http://www.beelddragers.nl/monthly/6

Comments are closed.